updates
by date

Σύμπαν 1ο
Τον περασμένο Δεκέμβρη αφίχθηκε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μου μια μελέτη του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδας σχετικά με τις εξαγωγές του ελληνικού παρθένου ελαιόλαδου. Περίπου 79% του ελαιόλαδου αυτού εξάγεται στην Ιταλία - όπου κάτι του συμβαίνει και επανεξάγεται παγκόσμια ως ιταλικό λάδι. Η μελέτη διαπιστώνει ότι η κατανάλωση ελαιόλαδου αυξάνει παγκόσμια αλλά οι ελληνικές εξαγωγές στις καλές αγορές είναι ελάχιστες. Εκείνο που μου τράβηξε την προσοχή είναι ότι η Ελλάδα εξάγει σχεδόν τη ίδια αξία παρθένου ελαιόλαδου στην Ιταλια που η Ιταλία εξάγει στις ΗΠΑ, που είναι πλέον η μεγαλύτερη αγορά ελαιόλαδου. Μάλιστα πριν μερικές εβδομάδες η αργοκίνητη Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων έδωσε την ευλογία της στις επιχειρήσεις του κλάδου για να αναγράφουν στην ετικέτα του προϊόντος τις ευεργετικές επιδράσεις του ελαιόλαδου στην υγεία.

Η μελέτη του ΣΕΒΕ έχει πολλά χρήσιμα συμπεράσματα και θέσεις του Συνδέσμου, όπως πχ "συνολική και συντονισμένη προσπάθεια-συνεργασία επιχειρήσεων φορέων", "θεαματική βελτίωση της συσκευασίας και της συνολικής παρουσίας στα ράφια", "να γίνουν βήματα ως προς την επιχειρηματικότητα και να προχωρήσουν οι μεγαλύτεροι παραγωγοί σε δική τους τυποποίηση, ονομασία και ετικέτα". Τα οποία ευλόγως δημιουργούν την απορία "τι ακριβώς περιμένετε;"

Αν αναρωτιέστε αν υπάρχει και το συμπέρασμα-μαϊντανός κάθε νεοελληνικής μελέτης δεν θα απογοητευθείτε: "ιδιαίτερη στήριξη της πολιτείας, μια και το ελαιόλαδο αποτελεί εθνικής σημασίας προϊόν και προϊόν-πρεσβευτή της χώρας". Δεν ξέρω αν πρόκειται για την ίδια πολιτεία που μόλις διαχειρίστηκε την προβολή-μπάχαλο ενός πραγματικού προϊόντος-πρεσβευτή, αποκλειστικού, ταυτισμένου με την Ελλάδα εδώ και αιώνες, χωρίς κανένα ανταγωνιστή, με μεγάλη αναγνώριση παγκόσμια και με προετοιμασμένο κοινό.

Σύμπαν 2ο
Το Μάιο του 2004 οι New York Times είχαν μια ανταπόκριση από την Ιταλία με τίτλο "Το λάδι φαίνεται καλό. Το θέμα είναι αν είναι ιταλικό". Ο ανταποκριτής της εφημερίδας επισκέφθηκε τις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις της Filippo Berio, μιας από τις πιό δημοφιλείς μάρκες ελαιόλαδου στις ΗΠΑ. Το λάδι που καταλήγει στα μπουκάλια της Filippo Berio προέρχεται από την Ελλάδα, την Ισπανία και την Τυνησία. Περιστασιακά και από την Ιταλία.

Είναι το λάδι ιταλικό; Οι υπεύθυνοι της Berio ισχυρίζονται ότι σημασία δεν έχει που μαζεύονται οι ελιές και που είναι το ελαιοτριβείο αλλά που γίνεται η τελική μίξη και το ραφινάρισμα. Το λάδι είναι ιταλικό, λένε, γιατί έχει παρασκευασθεί από ειδικούς που αναζητούν τα καλύτερα ελαιόλαδα από τη Μεσόγειο και τα αναμιγνύουν κατάλληλα για να παρασκευάσουν λάδι που να ικανοποιεί τους καταναλωτές στις παγκόσμιες αγορές. Και στο κάτω-κάτω, οι ίδιοι υπεύθυνοι λένε, αν μια βελγική σοκολατοποιία αγοράζει κακάο από την Ακτή του Ελεφανοστού είναι οι σοκολάτες της αφρικανικές;

Για όσους δεν το καταλαβαίνουν: οι Ιταλοί παίζουν ένα παιχνίδι που λέγεται μάρκετινγκ και το οποίο έχει ένα συγκεκριμένο ορισμό. Αναπτύσσουν και παρασκευάζουν συστηματικά ένα καλό προϊόν, το συσκευάζουν όμορφα, το τιμολογούν κατάλληλα, το προβάλλουν με μεγάλη επιδεξιότητα και το διαθέτουν στις καλές αγορές εδώ και χρόνια. Πουλάνε Ιταλία (όπως και σε πολλά άλλα είδη) και έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση του καταναλωτή ως το κορυφαίο λάδι.

Πίσω από όλη αυτή την ιστορία για την αυθεντικότητα προέλευσης του ιταλικού λαδιού στις ΗΠΑ είναι οι Ισπανοί, οι οποίοι ανίκανοι να κάνουν οι ίδιοι κάποιο στοιχειώδες μάρκετινγκ, απεχθάνονται τη μεγάλη επιτυχία των Ιταλών με το δικό τους λάδι. Μέσω δικαστικών αγώνων στις ΗΠΑ ανάγκασαν τους Ιταλούς να αναγράφουν στις ετικέτες "εισάγεται από την Ιταλία" παρά "παράγεται στην Ιταλία". Η παροιμιώδης πορδή του ψύλλου στο μάτι του τυφώνα. Βέβαια όπως έχουμε δει στις σελίδες αυτές και οι Ισπανοί άρχισαν να βγαίνουν από λήθαργο τους στο θέμα αυτό.